|
Opracowanie: Każda mała ojczyzna ma swoich bohaterów. Rzecz w tym, żeby o nich pamiętać, przypominać o ich istnieniu kolejnym pokoleniom. Szczególnie bogata w takich ludzi jest ziemia lwówecka. To tutaj swą działalność prowadziła Emilia Sczaniecka, tu na przełomie XIX i XX w. powstały organizacje o charakterze ekonomicznym i kulturalnym, m. in. Towarzystwo Przemysłowe, Bank Ludowy, Kółko Rolnicze, Towarzystwo Gimnastyczne „ Sokół ” oraz Towarzystwo Śpiewacze. Stanowiły one ważne ogniwo polskiego patriotyzmu i walki o ziemię. Członkowie tych organizacji zajmowali się nie tylko pracą organiczną, ale gdy zaistniała potrzeba, potrafili chwycić za broń, biorąc udział w licznych zrywach niepodległościowych w tym również w walkach Powstania Wielkopolskiego. Żyją oni w pamięci ludzi, żyją jeszcze ich rodziny, ale czas płynie nieubłaganie. Rosną młode pokolenia, a świat wyciąga po nie ręce. Jeżeli odejdą ze swych stron bez zaszczepionej w pamięci troski o historię małej ojczyzny, to wkrótce o swych bohaterach zapomną.
Od chwili, kiedy dokonano wyboru patrona naszej szkoły, społeczność gimnazjalna rozpoczęła prace nad programem „ Patron Szkoły ”. Celem tego projektu było i jest dokładne poznanie historii powstania i jego znaczenia dla naszego regionu.
Wybuch powstania w Poznaniu 27 grudnia 1918 r. zastał społeczeństwo polskie przygotowane do walki o niepodległość. Wyrazem niepodległościowych dążeń naszej ziemi było entuzjastyczne powitanie w Poznaniu 26 grudnia 1918 r. wybitnego pianisty i polityka Ignacego Jana Paderewskiego zdążającego do Warszawy. Poznań, ciągle administrowany przez Niemców, udekorowano biało-czerwonymi flagami, przed hotelem Bazar, gdzie zatrzymał się Paderewski, zgromadził się wielotysięczny tłum. Słychać było patriotyczne pieśni, okrzyki na cześć wielkiego Polaka, a przemówienie wygłoszone przez Paderewskiego z hotelowego balkonu jeszcze bardziej podekscytowało zebranych.
Również ziemia lwówecka nie pozostała obojętna wobec powstańczych wydarzeń. Głównym inicjatorem pracy niepodległościowej na tym terenie był hrabia Stanisław Łącki z Posadowa. To dzięki niemu utworzono w Lwówku w listopadzie 1918 r. Radę Robotniczą. Łącki działał w pośpiechu po to, aby pierwsza rada nie powstała w czysto niemieckim Nowym Tomyślu, co uniemożliwiłoby dalsze organizowanie wojska polskiego.
Na początku stycznia 1919 r. w oparciu o licznie zgłaszających się ochotników przystępujących do drużyn - oddziałów powstańczych w Lwówku, Posadowie, Brodach, Zębowie, Bolewicach i Wąsowie powstawał czterokompanijny batalion lwówecki ( II Batalion Grupy Zachodniej), którym od 8 stycznia 1919 r. dowodził podporucznik Paweł B. Thomas. Batalion ten liczył początkowo około 450 powstańców głównie z terenu ziemi lwóweckiej i grodziskiej . Po 9 stycznia 1919 r. dowódca batalionu lwóweckiego podporucznik Thomas dał rozkaz oddziałom zajęcia linii obronnej Miłostkowo – Zębowo – Komorowo do linii Łomnica – Nowy Tomyśl. Wtedy też przygotowywano atak powstańczy w kierunku zachodnim w celu opanowania linii kolejowej Trzciel – Lewice – Międzychód oraz okolic Trzciela . W tym samym czasie powstańcy lwóweccy brali udział w krwawych walkach o Zbąszyń – kluczową pozycję frontu zachodniego.
Dnia 8 lutego 1919 r. w kościele parafialnym w Lwówku odbyła się podniosła uroczystość – pierwsza przysięga wojska polskiego, którą przyjmował dowódca Zachodniej Grupy Frontowej pułkownik Michał Milewski. Po wielu latach narodowej niewoli wydarzenie to wywarło ogromne wrażenie na zebranych, jak podają zapisy źródłowe: „Kościół był przepełniony obywatelami z miasta i okolicy, a miasto pełne chorągwi wzbudzało podziw ogólny” .
Jednak walki powstańcze trwały nadal i były krwawe.11 lutego 1919 r. niepowodzeniem zakończył się atak II Batalionu Grupy Zachodniej na Lewice – w celu wyrównania linii frontowej. Kilkakrotne szturmy nie zdołały przełamać pozycji przeciwnika, w walce polegli Jan Spychała, Władysław Spychała, Stanisław Maćkowiak, Władysław Woliński, Stanisław Melonek, Franciszek Weimann, a siedmiu ciężko rannych powstańców dostało się do niewoli . Rozejm, który zakończył okres walk powstańczych, podpisano 16 lutego 1919 r. w Trewirze, ale nie oznaczało to wcale, że na frontach zapanował całkowity spokój. Powstańcy ziemi lwóweckiej, za udział w walkach o niepodległość i granice odradzającej się Polski, otrzymali najwyższe odznaczenia wojskowe:
Bibliografia |
„Tobie Polsko ta kropla krwi wrzącej,
rii jako Powstanie Wielkopolskie.
b Jarnot z Zębowa .